ULUSLARARASI İŞBİRLİĞİ VE YARDIMLAŞMA DERNEĞİ

ACEHLİ DEPREMZEDELERE KALICI KONUT YARDIMI!


Tarih, 26 Aralık 2004… Yer, Güneydoğu Asya’da Endonezya Cumhuriyeti’nin batı ucunda, Sumatra Adası’nın kuzeyinde bulunan Açe Eyaleti…

Günlerden pazar… Pazar deyip geçmeyin, Açelilerin sosyal ve iş hayatının sınır tanımayan akışı, genelde ‘tatil’ olarak kabullenilen bu günü de içine kapsıyor. Sahil boyunca uzanan geleneksel avcılıkla geçimini sağlayan balıkçı köyleri, kendi halinde, yüzyılların dinginliğini üzerinde taşıyan yüzler ve virane mekânlar her zamanki gibi okyanusun zenginliğinden paylarına düşen rızkı alma arzusuyla çoktan açılmışlar derin mavi sulara... Arkalarında bıraktıkları kumsalda oynaşan çocuklarının cıvıltısına deniz suyunun dalga sesi karışıyor…

Ve işte o an! Yer ve gök, deniz ve kara birlikte harekete geçiyor. Tahayyülü imkânsız bir afet geliyor; yer sarsıldıkça sarsılıyor… Dakikalar bitmek bilmiyor… Kaçacak yer yok… Bu dehşet anında herkes ağzında dualarla çığlık çığlığa kaçışıyor… Nereye gideceğini bilmeden...

Açedeki analarla evlatların, babalarla oğulların, birbirini candan seven eşlerin arasına  bir anda tsunami düşüyor… Her ev bir parçasını öbür aleme çığlıklarla uğurluyor… Ya geride kalanlar…

    Tsunami, bizlerin yüzyıllardır unuttuğu Açe’yi yeniden keşfetmesine sebep oldu. İşin bu yanı belki herkesi teselli eden halkalarından biri… İki kardeş halk, bir felaketin ardından yeniden kucaklaştı… Osmanlının yüzyıllar önce gönderip yerleştirdiği askerlerinin torunları ile anavatanındaki kardeşleri tekrar tanıştı, birleşti…

     IBS ekibi, felâketten fazla bir süre geçmemişti ki, yerle bir olmuş Banda Açe’ye ayak bastı. Hayatta kalanların hali ibret dolu; nereden başlamalı, kime yardım etmeli sorusu elbette çok önemli... Türkiye’deki siz gönlü Açe ile atan Müslümanların yardımları en doğru yeri bulmalı... Öyle de yaptı ekibimiz. En uzak köylerde 100 adet kalıcı konut dul kalmış çocuklu annelere teslim edildi, aşevleri  kuruldu, hastalar tedavi ettirildi…